Het appartement was enorm, stil en perfect ingericht. Elk object leek met zorg uitgekozen. Elk oppervlak straalde controle uit.
"Meneer Quadio vindt het niet prettig als dingen verplaatst worden," waarschuwde Moussa. "Als u iets aanraakt, zet het dan precies terug op de plek waar het stond."
Nadia knikte.
"Ik begrijp."
Ze maakte de keuken, de woonkamer, de glazen wanden en de gangen schoon. Ze bewoog zich stil en voorzichtig, zelfs toen ze door duizeligheid de muur moest vastgrijpen voor steun.
Later die ochtend keerde Damien terug.
Hij merkte alles op.
Hij merkte op dat het appartement brandschoon was.
Hij merkte op dat ze nooit klaagde.
Hij merkte ook op dat haar uitputting niet normaal was.
De daaropvolgende dagen begon hij de situatie nauwlettender in de gaten te houden.
Nadia arriveerde voor zonsopgang, werkte gedisciplineerd, vertrok 's middags en verdween vervolgens in de stad. Ze vroeg nooit om hulp. Ze gaf nooit uitleg. Ze probeerde nooit medelijden op te wekken.
Op een middag, nadat ze toestemming had gevraagd om eerder te vertrekken, stond Damien bij het raam en keek toe hoe ze een taxi aanhield.
'Moussa,' zei hij via de intercom.
“Ja, meneer?”
“Ik wil weten waar ze heen gaat.”
Diezelfde avond kwam Moussa terug met het antwoord.
'Ze gaat naar het Cocody-ziekenhuis,' zei hij. 'Haar moeder ligt daar. Ze is erg ziek. Ze moet geopereerd worden aan een tumor. Het ziekenhuis wil drie miljoen vijfhonderdduizend frank voordat ze opereren.'
Damien zei niets.
Moussa vervolgde: "En nadat ze hier weggaat, werkt ze in een ander klein restaurant. Daarna gaat ze terug naar het ziekenhuis. En dan, bij zonsopgang, komt ze hier weer terug."
Het werd stil in het kantoor.
Voor Damien was drie miljoen vijfhonderdduizend frank minder dan wat hij soms aan één enkel zakendiner uitgaf. Maar voor Nadia betekende het het verschil tussen leven en dood.
'Heeft ze het aan iemand verteld?' vroeg Damien.
"Nee, meneer."
“Zelfs ik niet?”
"Nee."
Moussa aarzelde even voordat hij vertrok.
"Meneer, dat meisje is anders."
Damien keek richting de stadslichten.
"Ik weet."
De volgende ochtend ging Nadia naar Damiens kantoor om schoon te maken. Op het bureau, naast een dossier, lag een envelop. Toen ze die voorzichtig verplaatste om eronder te vegen, ging de klep open.
Binnenin lagen dikke bundels contant geld.
Haar hart stopte.
Het was meer geld dan ze ooit in haar leven had gehad.
Even heel even dacht ze aan haar moeder. Het ziekenhuis. De operatie. De tikkende klok.
Er was niemand in het appartement.
Niemand zou het weten.
Haar vingers trilden.
Vervolgens sloot Nadia de envelop en legde die precies terug op de plek waar hij had gelegen.
'Dit geld is niet van mij,' fluisterde ze.
Ze wist niet dat Damien het daar expres had achtergelaten.
Hij wilde weten of wanhoop haar karakter zou veranderen.
Dat was niet het geval.
Even later keerde Damien terug.
Nadia kwam het kantoor uit en begroette hem rustig.
Hij keek haar even aan en vroeg toen: 'Hoe gaat het vandaag met je moeder?'
De vraag verraste haar.
'Hoe weet je iets over mijn moeder?'
“Als iets mijn aandacht trekt, Nadia, probeer ik het te begrijpen.”
Haar blik gleed neer. Het geheim dat ze al die tijd in haar eentje had gedragen, voelde plotseling te zwaar om te verbergen.
'De artsen zeggen dat de operatie snel moet gebeuren,' zei ze, haar stem trillend. 'Maar ik heb het geld niet. Ik heb het geprobeerd. Ik probeer het nog steeds. Maar misschien vind ik het niet op tijd.'
Damien luisterde.
En voor het eerst in jaren kwam een herinnering die hij had weggestopt, met pijnlijke kracht terug.
Zijn eigen moeder.
Een kleine kamer.
Haar stem vroeg wanneer hij op bezoek zou komen.
Zijn antwoord was altijd hetzelfde: Binnenkort.
Maar de zaken liepen nooit minder goed. Vergaderingen werden vluchten. Vluchten werden contracten. Contracten werden weer vergaderingen. En op een dag kwam het telefoontje.
Toen hij aankwam, was zijn moeder al vertrokken.
Hij had een imperium opgebouwd en de enige vrouw verloren die van hem hield voordat hij iets bezat.
