'Jess, je moet deze kerel echt ontmoeten,' zei Adam, met een brede grijns alsof hij net het geheim van de eeuwige jeugd had ontdekt. Hij lag languit op mijn bank en zappte door de zenders.
Adam die lekker aan het relaxen is in de woonkamer | Bron: Pexels
Adam die lekker aan het relaxen is in de woonkamer | Bron: Pexels
'Wie is die man?' vroeg ik, zonder op te kijken van mijn laptop.
"Stewart. Werkt met me samen. Echt een topkerel. Vaste baan, mooie auto, alles erop en eraan."
Ik rolde met mijn ogen. "Alweer zo'n briljante truc van je?"
"Nee, echt waar! Hij is anders. Je zult hem aardig vinden. Bovendien heeft hij naar je gevraagd."
Ik zuchtte. Adams reputatie als het ging om mij aan een man te koppelen was ronduit slecht, maar de manier waarop hij over Stewart sprak, wekte mijn nieuwsgierigheid. "Prima. Maar als hij weer zo'n mislukkeling blijkt te zijn, luister ik nooit meer naar je."
Jess besluit Stewart een kans te geven ondanks haar twijfels | Bron: Pexels
Jess besluit Stewart een kans te geven ondanks haar twijfels | Bron: Pexels
Adam grijnsde. "Afgesproken. Je zult me later dankbaar zijn."
De volgende paar uur besteedde ik aan me zorgvuldig klaarmaken, in de hoop ondanks mijn twijfels een goede indruk te maken. Toen ik klaar was, leek mijn appartement wel een oorlogsgebied vol make-up en kleren. Ik was zenuwachtig, maar Adams aanmoediging hield me op het goede spoor.
Stewart haalde me op in een glanzende sedan die eruitzag alsof hij net uit de showroom kwam. Toen ik in de passagiersstoel gleed, viel me meteen de frisse leergeur op en hoorde ik het zachte gezoem van de motor.
Stewarts glanzende sedan geparkeerd voor Jess' appartement | Bron: Pexels
Stewarts glanzende sedan geparkeerd voor Jess' appartement | Bron: Pexels
"Hé, Jess, toch?" zei hij met een glimlach die oprecht warm klonk.
"Ja, dat ben ik. Leuk je te ontmoeten, Stewart."
"Ik ook. Je ziet er trouwens geweldig uit."
Ik bloosde en voelde me iets meer op mijn gemak. "Dank je. Waar gaan we naartoe?"
"Ik dacht, ik neem je mee naar een nieuwe plek in het centrum. Chique, maar het eten is er fantastisch."
'Klinkt goed,' antwoordde ik, terwijl ik mijn verbazing probeerde te verbergen. Ik was zulke luxe uitjes niet gewend.
Jess en Stewart in het chique restaurant | Bron: Pexels
Jess en Stewart in het chique restaurant | Bron: Pexels
Het restaurant leek wel uit een film te komen, met een charmante, ingetogen inrichting die tegelijkertijd pure luxe uitstraalde. Ik voelde me wat ondergekleed in mijn zorgvuldig uitgekozen outfit. Stewart daarentegen leek zich helemaal thuis te voelen, kletste gemoedelijk met de gastheer en begeleidde me naar onze tafel.
"Deze plek is geweldig," zei ik, terwijl ik vol ontzag om me heen keek.
"Alleen het beste," antwoordde hij met een knipoog. "Bestel maar wat je wilt."
De menukaart deed me mijn ogen wijd openen. Alles was schandalig duur, maar Stewart wuifde mijn aarzeling weg. "Geen zorgen, ik betaal."
Het elegante interieur van het restaurant | Bron: Pexels
Het elegante interieur van het restaurant | Bron: Pexels
Ik glimlachte, dankbaar en gevleid. Ons gesprek verliep moeiteloos. Stewart was charmant, grappig en intelligent. Ik merkte dat ik meer lachte dan in weken.
De avond was perfect tot de rekening kwam. Stewart overhandigde zijn kaart met een zelfverzekerde zwier, nog midden in een grap. De serveerster kwam terug, met een ongemakkelijke uitdrukking op haar gezicht.
"Het spijt me, meneer, maar uw kaart is geweigerd."
Stewarts gezicht betrok. "Dat kan niet kloppen. Probeer het nog eens."
Stewart laat zijn creditcard zien om de maaltijd te betalen | Bron: Midjourney
Stewart laat zijn creditcard zien om de maaltijd te betalen | Bron: Midjourney
Dat deed ze. Nog twee keer, met hetzelfde resultaat. Stewarts charme verdween als sneeuw voor de zon en maakte plaats voor een frons. "Dit is belachelijk. Weet je überhaupt wel hoe je dat apparaat moet gebruiken?" snauwde hij.
Andere gasten begonnen onze kant op te kijken. Ik voelde mijn gezicht gloeien van schaamte. "Stewart, misschien is er een probleem met de kaart. Heb je een andere?" opperde ik, in een poging de situatie te kalmeren.
Hij wierp een boze blik op de serveerster en draaide zich toen naar mij om. "Ik zweer dat dit nooit gebeurt. Iemand moet iets verkeerd gedaan hebben."
De serveerster die Stewarts geweigerde kaart controleert | Bron: Pexels
De serveerster die Stewarts geweigerde kaart controleert | Bron: Pexels
Stewart keek me verlegen aan en vroeg: "Heb je contant geld bij je?"
Ik was stomverbaasd. "Ik zei toch dat ik dit niet kan betalen. Ik heb dat soort geld niet!"
Stewarts ogen flitsten van woede. "Denk je dat ik dit gepland heb? Betaal alsjeblieft gewoon de rekening, Jess."
Ik kruiste mijn armen en bleef stevig staan. "Nee. Ik heb het geld niet. Dit was jouw idee. En van Adam, moet ik eraan toevoegen. Hij zei dat je een goede baan had en een luxe leven leidde."
De spanning aan tafel was te snijden. Ik zag de serveerster ongemakkelijk heen en weer schuiven, terwijl de manager naast haar stond.
Stewarts gezicht vertrok van frustratie. "Ongelooflijk."
Jess staat boos op en weigert de rekening te betalen | Bron: Midjourney
Jess staat boos op en weigert de rekening te betalen | Bron: Midjourney
Ik voelde me boos en vernederd. "Ik ga even naar de wc," mompelde ik, terwijl ik even de tijd nodig had om mezelf te herpakken.
Binnen leunde ik tegen de wastafel en haalde diep adem. Mijn telefoon trilde in mijn tas. Een berichtje van Adam: "Hoe gaat het?"
Ik staarde naar het scherm en twijfelde of ik moest antwoorden. Hoe kon ik deze ramp uitleggen? Ik spetterde water in mijn gezicht en probeerde mijn zenuwen te bedwingen. Ik moest terug naar buiten en de consequenties onder ogen zien.
Jess leest het sms-bericht van haar broer op het toilet | Bron: Pexels
Jess leest het sms-bericht van haar broer op het toilet | Bron: Pexels
Toen ik terug de eetzaal in liep, zag ik Stewart nog steeds ruzie maken met de serveerster. De manager was er nu ook bij betrokken en de spanning was voelbaar. Ik liep terug naar de tafel, mijn hart bonzend in mijn keel.
'Is alles nu weer in orde?' vroeg ik, mijn stem kalmer dan ik me voelde.
Stewart draaide zich naar me toe, zijn woede nauwelijks bedwingend. "Ze zeggen dat mijn kaart niet geldig is. Kun je dat geloven?"
Ik slikte moeilijk. "Misschien moeten we gewoon weggaan."
'Wat? Zomaar weglopen zonder te betalen?' mompelde hij. 'Dat kunnen we niet doen. Kijk naar die bewaker, die pakt ons vast wel. En dit lijkt me zo'n tent die aangifte gaat doen om een voorbeeld van ons te maken.'
Ik schudde mijn hoofd. "Dan zitten we vast."
Stewart en Jess bespreken hun opties nu de situatie verslechtert | Bron: Midjourney
Stewart en Jess bespreken hun opties nu de situatie verslechtert | Bron: Midjourney
De manager kwam tussenbeide. "Meneer, dit moeten we oplossen. Heeft u een andere betaalmethode?"
Stewart keek me aan met een wanhopige blik in zijn ogen. Ik schudde resoluut mijn hoofd.
"Ik denk dat we iets moeten verzinnen," mompelde hij, zijn bravoure volledig verdwenen.
Ik kon het gevoel niet kwijt dat de avond nog lang niet voorbij was, en niet op een prettige manier. En inderdaad, toen Stewart binnenkwam, begon hij een verhitte discussie met de beveiliger van het restaurant. Stewarts gezicht was rood en zijn stem werd steeds luider.
De beveiliger van het restaurant bemoeit zich ermee | Bron: Pexels
De beveiliger van het restaurant bemoeit zich ermee | Bron: Pexels
"Ik zei toch dat er een fout zit in mijn kaart! Bel mijn bank maar als het nodig is!"
